DSM-5 wprowadził zmianę do „kryterium A” dla manii, które obecnie wymaga wyraźnego okresu nieprawidłowo i trwale wzmożonego, ekspansywnego lub drażliwego nastroju oraz nieprawidłowo i trwale zwiększonej aktywności lub energii występującego przez większą część dnia, niemal każdego dnia przez co najmniej 1 tydzień (lub krócej, jeśli konieczna jest hospitalizacja). Ponadto, aby postawić diagnozę „epizodu maniakalnego”, konieczne jest występowanie co najmniej trzech (lub czterech, jeśli nastrój jest wyłącznie drażliwy) z następujących objawów: przesadna samoocena lub postawa wielkościowa, zmniejszona potrzeba snu, rozmowność większa niż zwykle lub przymus mówienia, gonitwa myśli lub subiektywne odczucie gonitwy myśli, łatwe rozpraszanie uwagi, zwiększenie aktywności skierowanej na cel lub pobudzenie psychoruchowe, bądź nadmierne zaangażowanie aktywnościami o dużym potencjale wywoływania szkodliwych konsekwencji. Zaburzenie nastroju musi prowadzić do znacznego upośledzenia funkcjonowania, wymagać hospitalizacji lub towarzyszyć muszą mu objawy psychotyczne

W przeciwieństwie do DSM-IV, DSM-5 pozwala na rozpoznanie ZDI u pacjentów z dużą depresją, u których mania pojawia się w trakcie leczenia (np. podczas leczenia farmakologicznego lub terapii elektrowstrząsami [ECT]) i utrzymuje się na w pełni objawowym poziomie, wykraczającym poza fizjologiczny efekt leczenia.

W DSM-5 wyeliminowano specyfikator kategori „epizod mieszany”, zastępując go bardziej wymiarowym „z objawami mieszanymi”. DSM-5 uwzględnia także inne specyfikatory, które mogą towarzyszyć epizodowi maniakalnemu: z lękiem, z szybką zmianą faz, z objawami psychotycznymi zgodnymi lub niezgodnymi z nastrojem, z katatonią, z początkiem w okresie okołoporodowym i z przebiegiem sezonowym (Tabela 5). Przydatność kilku z tych specyfikatorów przy wyborze opcji leczenia manii zostanie omówiona w dalszej części tej sekcji (patrz „Cechy kliniczne pomagające w wyborze leczenia”).